Wie de Westerpost van vorige week doorbladert krijgt licht de indruk dat Slotervaart onder de voet gelopen is door een bezettingsmacht met maar één doel voor ogen: het koste wat kost doordrukken van een door niemand gewenst parkeerregime. Een citaat van Van Randwijk over de Duitse bezetting wordt onbeschroomd als kop boven een artikel gezet om die sfeer te scheppen. Ik acht dat een schandelijk en volstrekt ongepast misbruik van zijn woorden. Als voorvechter van de vrijheid had hij het over één van de donkerste periodes in onze geschiedenis. Ik pleit er voor de discussie over de lastige kwestie van het betaald parkeren niet te vertroebelen met verdachtmakingen en valse voorstellingen van zaken.

De schrijver van het artikel onder die kop, het voormalige VVD-raadslid Ton Knol, is een verklaard tegenstander van betaald parkeren. En hij is niet de enige, dat is zonneklaar. Met bewonderenswaardige inzet zijn via handtekeningenlijsten veel tegenstanders gemobiliseerd. Dat is ieders goed recht. Maar bij een inspraakprocedure gaat het niet om het tellen van voor- en tegenstanders. Bij inspraak gaat het om het boven water krijgen van argumenten en belangen die bij eerdere afwegingen in de planvorming mogelijk over het hoofd gezien zijn. Het onderwerp parkeren is in de raad van Slotervaart meermalen ter sprake gekomen. Niet omdat de PvdA een stelselmatige wens zou hebben om betaald parkeren in te voeren, zoals de heer Knol beweert. Het komt omdat zich in Amsterdam, ja en ook in Slotervaart parkeerproblemen aandienen.

In de jaren negentig is bijvoorbeeld ooit voorgesteld in de Delflandpleinbuurt betaald parkeren in te voeren. Die buurt stond toen overdag volgeparkeerd met auto’s van mensen die in het confectiecentrum moesten zijn. Daarover kwamen klachten van bewoners. Vooral van moeders met kinderwagens, senioren en gehandicapten die bij het oversteken geblokkeerd werden door de geparkeerde auto’s. Op de inspraakavond kwamen vooral de mannelijke autobezitters die na afloop van hun werkdag over het algemeen moeiteloos konden parkeren. Zij toonden zich woedend over het voornemen, alleen de verstokte autogebruiker Joop Beijer , wiens naam voortleeft in een zaal van Eigenwijks, waagde het te wijzen op het bestaan van het parkeerprobleem. Dat geluid ging in het tumult verloren, het voorstel verdween van tafel.

De parkeerdruk is sindsdien onmiskenbaar blijven toenemen, vooral uitdijend in de buurt van haltes voor openbaar vervoer. Ja, zeggen de tegenstanders, dat dank je de koekoek als in de binnenstad betaald moet worden voor parkeren. Dat klopt voor een deel, maar de hoofdoorzaak is toch wel dat er domweg te veel auto’s dagelijks in Amsterdam een parkeerplek zoeken. Daar moet je iets aan doen, anders raakt de hele boel verstopt en kan niemand meer parkeren. En hoe je het ook regelt, elke regeling kost geld. De vraag is vervolgens wie die kosten moet betalen, de algemene belastingbetaler of de automobilist die een plek zoekt. In die afweging van belangen heeft Amsterdam, net als de meeste steden in de wereld, gekozen voor het laatste.

In Slotervaart is vorig jaar betaald parkeren ingevoerd in de buurten waar stedelijke vernieuwing plaatsvindt. Bij de stedelijke vernieuwing kwam van veel kanten de wens voor inpandig parkeren naar voren. De corporaties voelden er begrijpelijk niet voor dure voorzieningen onder nieuwbouw aan te leggen als bewoners daarnaast ook nog gratis op straat kunnen parkeren. Daar zijn toen afspraken over gemaakt. Naast de geconstateerde parkeerdruk speelden die afspraken een rol in de keuze voor de stedelijke vernieuwingsgebieden.

Het was evenwel voorspelbaar dat de parkeerdruk in de omliggende buurten zou toenemen. Sinds die tijd komen er dan ook veel klachten binnen over parkeeroverlast overdag. Aan de andere kant zijn er veel straten waar niemand een centje pijn voelt, althans nog niet. Per straat maatwerk leveren is geen haalbare kaart, alles op zijn beloop laten evenmin. Dat levert een duivels dilemma op. Gehoor geven aan het groot aantal tegengeluiden oogt op het eerste gezicht voor velen de meest democratische route. Maar tellen de belangen van bewoners die wel last hebben van de vreemdparkeerders in hun buurt niet mee? Luisteren naar bewoners leidt niet automatisch tot een pasklare oplossing die iedereen tevreden stelt.

Als politicus krijg je te maken met zulke dilemma’s en heb je een afweging te maken van de verschillende belangen. De bewoners van Slotervaart willen dat zijzelf en hun bezoek dicht bij hun woning kunnen parkeren. Liefst gratis, dat laat zich raden. Maar in een stad als Amsterdam die veel mensen trekt bestaat er niet zoiets als een gratis parkeerplek. Want laat daar geen misverstand over bestaan: elke parkeerplek kost geld, linksom of rechtsom, grond is schaars. Bij alle ontwikkelingen waar Slotervaart mee te maken heeft valt te voorzien dat de parkeergelegenheid voor bewoners in het gedrang zal komen als automobilisten die een bestemming elders hebben, hun auto hier gratis kunnen blijven parkeren. Het lijkt me niet verstandig daar de ogen voor te sluiten.

Gert-Jan Timmermans
PvdA-raadslid Slotervaart